نهج البلاغه خطبه 155

ستايش خداوندي را سزاست كه تمامي صفت ها از بين حقيقت ، ذاتش درمانده . و بزرگي او عقل ها را طرد كرده است ،‌ چنانچه راهي براي رسيدن به نهايت ملكوتش نيابد . او خداي حق و آشكار ، سزاوارتر و آشكار تر از آن است كه ديده ها مي نگرند . عقل ها نمي توانند براي او حدي تعيين كنند ، ت همانندي داشته باشد ،‌ و انديشه و اوهام نمي توانند براي او اندازه اي مشخص كنند تا در شكل و صورتي پنداشته شود .